Obiekty Gedanii Gdańsk: boiska przy alei Hallera i ulicy Kościuszki

Aleja Hallera i ulica Kościuszki leżą w różnych częściach Gdańska. Rozdzielenie działalności między dwa adresy jest w zapisach klubowych stanem trwałym, a nie przeprowadzką z jednego miejsca do drugiego.

Przy odtwarzaniu tego układu z zachowanych materiałów istotne jest, że dokumenty nie podają okresów użytkowania żadnego z obiektów. Wiadomo, że oba były opisywane, nie wiadomo, w jakich latach i w jakim zakresie działały równocześnie.

Najszczegółowszym materiałem o infrastrukturze jest raport z budowy kompleksu sportowo-rekreacyjnego przy alei Hallera 201. Obejmuje etap pierwszy, od 20 października 2011 roku do 29 lutego 2012 roku.

Teren przejęto 17 października 2011 roku, prace rozpoczęto trzy dni później. Okres objęty raportem liczy nieco ponad cztery miesiące, z czego dwa tygodnie przypadły na przymusowy przestój zimowy od 31 stycznia do 15 lutego 2012 roku. Efektywny czas prac był więc krótszy, niż wskazywałby sam zakres dat.

W raportowanym okresie uporządkowano teren o powierzchni około czterdziestu tysięcy metrów kwadratowych, a ponad dwadzieścia tysięcy przygotowano pod budowę sześciu boisk. Połowa uporządkowanej powierzchni trafiła zatem bezpośrednio pod przyszłe płyty.

Boiska numer 1, 2-3, 5 i 6 wykorytowano na głębokość pięćdziesięciu centymetrów, usuwając około ośmiu tysięcy metrów sześciennych zanieczyszczonego humusu. Około tysiąca czterystu metrów sześciennych przesiano do późniejszego wykorzystania, co odzyskało blisko jedną piątą usuniętego materiału.

Boisko numer 4 różniło się od pozostałych: prace polegały tam na usuwaniu wcześniejszej zabudowy, w tym około pięciuset płyt typu JOMB, gruzu i betonu, a nie na kształtowaniu podłoża. Przez teren boiska numer 6 przebiegała wówczas droga transportowa do pozostałych obiektów, więc kolejność prac była tam podporządkowana obsłudze całej budowy.

Drugi obiekt jest w archiwum udokumentowany znacznie słabiej. Zachowany dział obejmował apel, materiały dla mediów i stanowisko klubu, a nie opis techniczny czy plan zagospodarowania.

Rodzaj tych materiałów wskazuje, że dział prowadzono w okresie, w którym sytuacja obiektu była przedmiotem publicznej rozmowy. Samego przebiegu tej sprawy z zachowanych zapisów nie da się odtworzyć, dlatego archiwum go nie opisuje.

Różnica w objętości materiału między dwoma obiektami nie jest przypadkowa. Budowa wytwarza dokumentację techniczną z natury rzeczy: raporty etapowe, zestawienia materiałów, protokoły. Obiekt użytkowany bez inwestycji nie wytwarza żadnej, dopóki nie stanie się przedmiotem sporu, i wtedy zostaje po nim materiał zupełnie innego rodzaju.

Sześć płyt przygotowywanych równocześnie to zaplecze dla kilkunastu grup działających w tym samym czasie. Przegląd wydarzeń klubowych odnotowuje jedenaście roczników młodzieżowych oraz kategorie juniorskie, prowadzone osobno.

Zestawienie tych dwóch faktów jest jedynym miejscem, w którym dokument budowlany i dokumentacja szkoleniowa spotykają się w jednym wniosku. Żaden z nich nie opisuje drugiego, a ich związek wynika z prostego rachunku: tyle grup nie zmieściłoby się na jednej płycie.

Zachowany dokument kończy się na etapie pierwszym. Materiałów opisujących kolejne etapy, oddanie boisk do użytku ani stan obiektów w późniejszych latach w zbiorze nie ma.

Obecność w raporcie słupów oświetleniowych, ruchomych trybun i ławek zgromadzonych na placu wskazuje, że kolejne etapy przygotowywano jeszcze w trakcie robót ziemnych. Jest to jednak wniosek z listy materiałów, nie zapis o ich montażu.