Raport 2012: budowa kompleksu sportowo-rekreacyjnego przy alei Hallera

Teren przejęto 17 października 2011 roku, a prace rozpoczęto trzy dni później, 20 października. Etap pierwszy obejmował roboty ziemne na terenie przyszłego kompleksu.

Okres objęty raportem liczy nieco ponad cztery miesiące, z czego dwa tygodnie przypadły na przymusowy przestój zimowy. Efektywny czas prac był więc krótszy niż wskazywałby sam zakres dat.

W raportowanym okresie uporządkowano teren o powierzchni około 40 000 metrów kwadratowych, a ponad 20 000 metrów kwadratowych przygotowano pod budowę sześciu boisk. Połowa uporządkowanej powierzchni trafiła zatem bezpośrednio pod przyszłe płyty boisk.

Boiska numer 1, 2-3, 5 i 6 wykorytowano na głębokość 50 centymetrów, usuwając przy tym około 8 000 metrów sześciennych zanieczyszczonego humusu, z czego około 1 400 metrów sześciennych przesiano do późniejszego wykorzystania. Odzyskano w ten sposób blisko jedną piątą usuniętego materiału.

Teren ukształtowano do poziomu gruntów sąsiadujących zgodnie z mapą projektową, a grunty ustabilizowano żwirem i ziemią. Na boiskach numer 1, 2-3 i 5 wyprofilowano spadki oraz wykonano odwodnienie siecią rur drenażowych. Boisko numer 1 zamknięto obrzeżami.

Boisko numer 4 uprzątnięto z pozostałości karpin, gruzu, betonu i około 500 płyt typu JOMB. Był to jedyny fragment terenu, na którym prace polegały przede wszystkim na usuwaniu wcześniejszej zabudowy, a nie na kształtowaniu podłoża.

Obrys boiska numer 6 wyznaczono geodezyjnie i częściowo wyprofilowano, przy czym przez jego teren przebiegał wówczas odcinek drogi transportowej do pozostałych obiektów. Kolejność prac na tym boisku była więc podporządkowana obsłudze całej budowy.

Uporządkowano także żywopłoty i część krzewów oraz usunięto szesnaście drzew zagrażających bezpieczeństwu prowadzonych prac. Raport odnotowuje tę liczbę wprost, wraz z uzasadnieniem.

Z dniem 31 stycznia 2012 roku zaprzestano wszelkich prac ziemnych i transportowych z powodu silnych mrozów i obfitych opadów śniegu, ograniczając działania do drobnych prac porządkowych.

Prace transportowe wznowiono 15 lutego 2012 roku, uzupełniając podbudowę boiska numer 5. Przerwa trwała zatem piętnaście dni i przypadła na okres, w którym roboty ziemne i tak byłyby nieskuteczne.

Do robót wykorzystano koparko-ładowarkę, walec, maszynę do przesiewania ziemi, wibroutwardzarkę, piłę spalinową oraz wywrotki. Zestaw ten odpowiada zakresowi etapu pierwszego, w którym dominowały roboty ziemne i transport materiału.

W teren wbudowano żwiry, tłuczeń, suchy beton, rury drenażowe, geowłókninę i obrzeża betonowe. Na terenie zgromadzono ponadto słupy oświetleniowe z podstawami, obrzeża betonowe, korytka ściekowe, płyty chodnikowe oraz ruchome trybuny i ławki.

Rozdzielenie materiałów wbudowanych od zgromadzonych na placu jest w dokumencie wyraźne. Obecność trybun i słupów oświetleniowych wskazuje, że kolejne etapy przygotowywano jeszcze w trakcie robót ziemnych.

Raport podaje zaawansowanie budowlane i finansowe dla każdego boiska osobno. Boisko numer 1 osiągnęło 80 procent zaawansowania budowlanego i 90 procent finansowego. Boiska numer 2-3 odpowiednio 75 i 70 procent, boisko numer 4 dziesięć i pięć procent, boisko numer 5 sześćdziesiąt pięć i czterdzieści pięć procent, a boisko numer 6 pięćdziesiąt i trzydzieści pięć procent.

Boisko numer 1 jest jedynym, przy którym zaawansowanie finansowe przewyższa budowlane. Na pozostałych relacja jest odwrotna, co przy robotach ziemnych oznacza zwykle prace wykonane, lecz jeszcze nierozliczone.

Najmniej zaawansowane pozostawało boisko numer 4, na poziomie dziesięciu procent, czyli to samo, na którym prace ograniczały się do usuwania wcześniejszej zabudowy.

W okresie objętym raportem nie odnotowano wypadku ani innego zdarzenia losowego. Dokument zawiera tę informację jako osobny punkt, co odpowiada standardowi sprawozdawczości budowlanej.

Teren budowy wizytowali przedstawiciele mediów, a 13 stycznia 2012 roku Prezydent Miasta Gdańska wraz z przedstawicielami Rady Dzielnicy Dolny Wrzeszcz. Wizyta przypadła na okres poprzedzający wstrzymanie prac.

Jest to najbardziej szczegółowy zachowany materiał dotyczący infrastruktury, na której klub grał i szkolił. Pozwala odtworzyć nie tylko zakres inwestycji, ale i kolejność, w jakiej poszczególne boiska były przygotowywane do użytku.

Dla dziejów klubu ma to znaczenie praktyczne. Liczba dostępnych boisk decyduje o tym, ile drużyn można równolegle prowadzić, a archiwum dokumentuje kilkanaście kategorii wiekowych działających w tym samym czasie.